خرید بک لینک

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

ماجرای عجیب نابینایی که عکاسی میکند

مجموعه: راز موفقیت

شاید فکر کنیم اگر یک توانایی را از دست بدهیم، دیگر همه فعالیت هایی که مستقیم با آن در ارتباط بودند را هم نمی توانیم انجام دهیم؛ اما تا به حال به 1 کردن یک نابینا فکر کرده بودید؟
مجله مهر:احتمالا خیلی از ما فکر می کنیم کارهای هنری و عکاسی کردن به دید خاصی نیاز دارد و آثار خوب از همنشینی زاویه نگاه به اتفاقات و اشیا در لنز دوربین به دست می آیند، اما افرادیهستند که همه این قاعده ها را بر هم می زنند و خلاف مسیری که همه ما تصور می کنیم قدم برمی دارند.

پیت اکرت آمریکایی یکی از این افراد است، او با اینکه بینایی خود را در اثر بیماری به صورت کامل از دست داده، اما حالا ۱۷ سالی می شود که به صورت حرفه ای عکاسی می کند و توانسته عکاس تبلیغاتی برخی شرکت های بزرگ هم باشد. او از سال ۲۰۰۱ هم نمایشگاه های عکاسی مختلفی را برگزار کرده است.

پیدا کردنش کار سخت و پیچیده ای نبود، می ترسیدمایمیل جواب ندهد، اما خیلی زود جواب داد و از اینکه درباره خودش و کاری که انجام می دهد، مصاحبه کند خوشحال شد. در ادامهگفت وگوی ایمیلی ما با این عکاس نابینا را می خوانید.

همچنین عکس ها و ویدئوها از وب سایت عکاسبرداشته شده است.

انگار نابینا نبودید و در اثر بیماری بینایی خود را از دست دادید، ماجرا چه بود؟

من آموزش مجسمه سازی و طراحی صنعتی دیده ام و همیشه هم یک فرد کاملا بصری بودم تا بتوانم کارهایم را انجام دهم و برنامه ریزی داشتم در رشته معماری ادامه تحصیل دهم. اما وقتی برای چشم هایم به دکتر مراجعه کرده بودم؛ دکتر به آرامی گفت من بیماری خاصی دارم که به تدریج بینایی ام را از دست می دهم. اما این اتفاق زودتر افتاد و من خیلی زود بینایی خود را به طور کامل از دست دادم، آن هم به دلیل بیماری کههیچ درمانی برای آن وجود ندارد.

عکاسی را بعد از 1 کامل شروع کردید؟

تا زمانیکه نابینا نشده بودم، عکاسی را جدی نگرفتم. من ۲۷ سال قبل بینایی خودم را از دست دادم، البته بعد از نابینایی دو سالی زمان برد تا بتوانم دوباره به زندگی برگردم. در این مدت نامزدم در تمام مدت مرا همراهی کرد و با هم ازدواج کردیم و پیش خانواده من در غرب هاتفورد رفتیم. در این مدت توانستم کمربند مشکی در هنرهای رزمی را بگیرم و با داشتن مدرک MBA دغدغه هایم از درآمد مالی و محافظت از خودم را برطرف کنم. اما همه زندگی این ها نبود. همسرم می خواست نزدیک خانواده خودش باشد، به همین دلیل در سانفرانسیسکو خانه ای گرفتیم، جایی که خیابان های صاف و مسیرهای مستقیمی داشت که برای نابیناها خوب بود، من هم در بخش دولتی مشغول شغلی ویژه نابینایان شدم که البته از شرایط راضی نبودم و مدت زمان زیادی را آن را ادامه ندادم.

اولین مواجه شما با دوربین عکاسی چطور اتفاق افتاد؟

دلم می خواست کاری که دوست دارم را انجام دهم و با توجه به اینکه از قبل نجاری را بلد بودم، دستگاه آن را خریدم و خودم در خانه روی قطعه های چوبی کار می کردم و تلاشم این بود که قطعه ها را بزرگتر کنم. ساخت این سازه ها مردم را هم تحت تاثیر قرار داده بود و حتی بعضی ها به من در پیدا کردن طرح های جدید کمک می کردند، اما من به هنر به عنوان سرگرمی نگاه نمی کردم و دلم می خواست کار بزرگتری انجام دهم!

در همین زمان یک روز در حالی که کشوی اتاق را مرتب می کردم، یک دوربین پیدا کردم.آن را برداشتم. همسرم طرز کار کردن با آن را به من یاد داد و من جذب دوربین شده بودم! البته تا آن زمان چیزی از عکاسی و دوربین نمی دانستم. اولین عکسم را در فروشگاه تجهیزات دوربین گرفتم، بعد از اینکه سوالاتزیادی از مسئول فروشگاه پرسیدم و سعی کردم تصویر روبرویم را تصور کنم. بعد برای کسب اطلاعات بیشتر به کتابخانه می رفتم، اما بسیاری از منابع عکاسی در کامپیوترها بودند و امکان مطالعه آن ها برای من که نابینا بودم، وجود نداشت.

بعد از آن برای خودم کامپیوتر و اسکنر خریدم و خودم درباره عکاسی تحقیق کردم. تجهیزات را می خریدم و هر روز برای عکاسی بیرون می رفتم. در این مدت اوزو (سگ راهنمای من) همیشه همراهم بود و حواسش به وسیله های من بود که چیزی را گم نکنم یا از دست ندهم.

نابینایی و عکاسی دو عنوانی هستند که در کنار یکدیگر چندان معنی ندارند، اما شما آن را انجام دادید، این اتفاق چطور افتاد؟

من عکاسی را زمانی که می دیدم شروع کردم، اما در آن زمان کار برایم خیلی جدی نبود تا اینکه نابینا شدم.

چطور با این شرایط عکاسی می کنید؟

من عکس هایم را با استفاده از صدا، لمس کردن اجسام و حافظه تصویری که از قبل دارم، می گیرم. البته استفاده از سه پایه هم در کارها به من کمک کرده است.

چه مدت است که شما در کار عکاسی فعالیت می کنید؟

به عنوان یک فرد کاملا نابینا از سال ۲۰۰۰ در این فعالیت هستمو از یک سال بعد از آن توانستم نمایشگاه هایی را برگزار کنم.

در کارهایی که انجام می دهید، از کسی هم کمک می گیرید؟

نه، در حقیقت من همه کارها را برای به نتیجه رسیدن در زمان عکاسی انجام می دهم. من حافظه تصویری خودم را با چیزی که از آن می خواهم عکس بگیرم، مقایسه می کنم، البته همیشه از دیگران می خواهم که کارها را با جزییات نقد کنند و برایم بگویند، از همین رو زمانی که می خواهم عکس جدیدی را بگیرم، به این فکر می کنم که مردم بیشتر به چه نکاتی اشاره کرده اند و کدام زاویه باید چیزی که می خواهم از آن عکس بگیرم، نگاه کنم.

همچنین من با دوربین کار می کنم و تصویرها را می گیرم، اما روی چاپ و رنگ آن ها کاری نمی کنم و بیشتر از فایل های کامپیوتری کمک می گیرم.

برای کدام کمپانی های عکس گرفته اید؟

سواروسکی، فولکس واگنو برنامه تلویزیونی NCIS. همچنین در فیلم های مستند و کوتاه زیادی هم حضور داشته ام.

هنر و اثری که تولید کرده اید را چطور برای دیگران توضیح می دهید؟

من روش کار کردن خودم را دارم! با ایده ها و نگاه خودم وارد کار شدم و وقتی می خواهم با دیگران صحبت کنم به آن ها این نکات را توضیح می دهم. البته برای مشتری های خودم هم روش مشابهی برای معرفی دارم. البته اگر خیلی رسمی باشد، به آن ها کتابی از نمونه تصاویری که گرفته ام را نشان می دهم و همیشه هم بعد از پایان کار یک کتاب نهایی از مجموعه کارها را به آن ها ارائه می دهم.

کدام یک از کارهایی که در همه این سال ها انجام داده اید را بیشتر از بقیه دوست دارید؟

من تقریبا همه کارهایی که در این سال ها انجام داده ام را دوست دارم، در حقیقت از زمانی که با ذهنم همه چیز را دیدم، این حس را پیدا کردم که با چشم هایم می توانم ببینم.

مردم در واکنش به هنر و کاری که انجام می دهید چه می گویند؟

تنها چیزی که خیلی می شنوم این است <<چطور این کار را انجام می دهی!>>

برچسب: نویسنده: مبین حسینیان تاريخ: دوشنبه 18 دی 1396 ساعت: 4:12

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه