> اخبار اقتصادی هفته گذشته، جلسه اول دادگاه مردی که بیش از 30 سال در بازار تهران به دادوستد ارز و سکه و طل."/> > اخبار اقتصادی هفته گذشته، جلسه اول دادگاه مردی که بیش از 30 سال در بازار تهران به دادوستد ارز و سکه و طل."/> > اخبار اقتصادی هفته گذشته، جلسه اول دادگاه مردی که بیش از 30 سال در بازار تهران به دادوستد ارز و سکه و طل"/>
خرید بک لینک

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

"سلطان سکه" یا "ملاعمر"

"سلطان سکه" یا "ملاعمر"!

مجموعه>> اخبار اقتصادی


هفته گذشته، جلسه اول دادگاه مردی که بیش از 30 سال در بازار تهران به دادوستد ارز و سکه و طلا مشغول بود، به اتهام افساد فی الارض از طریق اخلال در نظام اقتصادی برگزار شد.

مردی که سلطان سکه لقب گرفته بود و بازاریان پیش از آنکه لقب سلطان به او بدهند <<مُلا>> لقبش داده بودند.

شرح مفصل آنچه وحید مظلومین در سال های گذشته در بازار ایران انجام داده بود در کیفرخواست او نوشته و منتشر شده است، اما یافتن سرنخ های تازه ای از او و آنچه بازاریان درباره اش می گویند مرا به خیابان ونک کشاند؛ جایی که او در سال های اخیر و پس از بازنشستگی در بازار ارز و ورود به بازار طلا و جواهر، امپراتوری اقتصادی اش را مدیریت می کرد.
محبوب مرموز
در خیابان ونک پاساژ کوچکی وجود دارد که کاسبانش مظلومین را به شکل دیگری می شناسند. او اینجا آن قدر محبوب است که هر سؤالی درباره او، با تأسفی آشکار در چهره پاسخ دهندگان همراه است و بسیاری از مغازه داران این راسته، هنوز هم هنگام صحبت درباره او پیشوند <<آقا>> را به نام او اضافه می کنند.

وحید مظلومین

دفتر مظلومین در این خیابان، جایی بود که او دستورات سلطنتی اش در بازار طلا و سکه سال های اخیر را از آن صادر می کرد؛ جایی که به گفته برخی از بازاریان، تصمیمات کلان درباره بازار سکه در آن اتخاذ می شد و آن طور که یکی از بازاریان می گوید <<گوش بازار در قدرت>> بود.

وقتی از یکی از مغازه داران درباره مظلومین می پرسم، سریعا با خطاب قراردادن او با عنوان <<آقا وحید>> تلاش می کند به من یادآوری کند که حد خودم را بدانم و در ادامه گفت وگو از بی احترامی به او، حتی اگر در حد ذکر نامش بدون احترام باشد خودداری کنم. او درباره مظلومین می گوید: <<آقاوحید مَرد بود. باعزت و احترام. گره گشا و مسلمون. ما جز خوبی ازش ندیدیم>>. این روایت مشترک بسیاری از مغازه داران این خیابان از مردی است که امروز متهم به اخلال در نظام اقتصادی کشور در سطح افساد فی الارض است. یکی از مغازه داران درباره او می گوید: <<دستش به خیر بود. جهیزیه می داد، قسط می داد، قرض می داد، هیچ کس دست خالی از پیشش برنمی گشت. اگر می فهمید که کاسبی یا از کاروبارت شناخت داشت، کمک هایی بهت می کرد که پدر در حق پسرش نمی کند. در حق خیلی از این کسبه موقع سختی ها پدری کرده. می توانید بروید بپرسید>>.

از او می پرسم که آیا می داند اتهام مظلومین چیست؟ پاسخش شبیه به پاسخ بسیاری از کسبه است. می گوید: <<تهمته. می خوان بسوزوننش. خودت که مثلا خبرنگار هستی باید بهتر بشناسی اینهارو>>.

یک کاسب دیگر در پاسخ به همین سؤال می گوید: <<آقا نابغه بود. نانِ نبوغش را می خورد. تازه به دوران رسیده که نبود. 40 سال کاسب بود. چند سال قبل هم آمدند و او را بردند. چندوقت خبری از او نبود. بعد هم برگشت سر کارش. ان شاءالله این بار هم همین طوری باشد. اصلا این وصله ها به آقا نمی چسبد>>.

بااین حال یک مغازه دار جوان نظر کاملا متفاوتی دارد. او می گوید: <<بالاخره تا کسی کاری نکند که این اتفاق ها برایش نمی افتد. پشتش گرم بود. مثل پادشاه می آمد و می رفت. موقعی که من اینجا کارم را شروع کردم، دوره ای بود که دستگیر شده بود. بعد که برگشت هم مشخص بود که زیاد برایش مهم نیست چه اتفاقی افتاده. نصف بازار سکه و طلا دست همین یک نفر بود. می توانید بروید سبزه میدان و آمارش را دربیاورید که چطور سر هر کسی را که زیر بار حرف هایش نمی رفت به سنگ می زند. یکی از فامیل های من را بیچاره کرد. حالا هم باید تاوانش را بدهد>>.

از او درباره روز دستگیری مظلومین می پرسم. می گوید در آن روز سر کار نبوده، اما می توانم از مغازه کناری دراین باره سؤال کنم. مغازه دار بعدی آن را کاملا به یاد می آورد. می گوید: <<نشمردم چند نفر بودند، اما خیلی زیاد بودند. همگی لباس شخصی پوشیده بودند. آمدند و در پاساژ را بستند. بعد پخش شدند توی پاساژ. رفتن توی جواهری و مدتی بعد هم سلطان را با خودشان بردند>>. می پرسم آیا او مقاومتی نشان داد؟ حرف خاصی نزد؟ پاسخ می دهد <<نه، کلا آدم آرامی بود. هیچ وقت ندیدم عصبانی بشود. آن روز هم با آرامش رفت. پسرش کمی بی تابی می کرد، اما خودش چیزی نگفت>>.

درباره پسرش که حالا به گفته دادستانتهرانمتواری است می پرسم. می گوید: <<محمدرضا پسر خوبی بود. استعدادش به پدرش رفته بود، ولی فراری نبود. آن روز که پدرش را بردند همین جا بود. اگر فراری بود که خب او را هم می توانستند همین جا بگیرند و ببرند. بعدش هم همین جا بود. روزی هم که آمدند اینجا و در را جوش دادند هم همین جا بود. اینها همش تهمت است>>. علت دادن لقب <<ملا>> به مظلومین را می پرسم. می گوید: <<به سن من و شما نمی رسد. باید از قدیمی ها بپرسید، شاید بدانند>>. هیچ کس در اینجا نمی داند لقب ملا از کجا آمده. یکی از مغازه داران می گوید: <<اصلا این سؤال بی معنی است. شما خبرنگارها فقط می خواهید حاشیه درست کنید>>. یکی از مغازه داران اما پیشنهاد بهتری دارد. او می گوید: <<وقتی او به اینجا آمد این لقب را داشت. برو سبزه میدان شاید آنها بدانند>>.
ملاعمر در بازار
در سبزه میدان روایت ها از مظلومین متفاوت تر است. برخی او را نمی شناسند و آنها هم که می شناسند به دو دسته کلی تقسیم می شوند؛ آنها که از او برائت می جویند و او را اخلالگر می دانند و آنها که از او به نیکی یاد می کنند و همان روایت ونک نشینان را از خوبی های او تکرار می کنند. آنها که او را اخلالگر می دانند اغلب به روحیه سلطه گرش در بازار اشاره می کنند.
یکی از آنها می گوید: <<قبلا که اینجا بود، نفس بازار دستش بود. بعد از دستگیری آخرش کلا رفت سمت طلا. پسرش کارهایی می کرد؛ اما خودش فاصله گرفته بود. کلا سعی همه این بود که جلوی راهش نباشند؛ چون له می کرد و رد می شد>>.

می پرسم منظور از له کردن چیست؟

می گوید: <<اگر تصمیم می گرفت که حذفت کند، حذفت می کرد. اینجا توی بازار قاعده و قانون حاکم است. نه آن قاعده هایی که توی کتاب های شما نوشته اند و می نویسید. اینجا حساب و کتاب دارد. باید حواست باشد که جلوی دست و پای بزرگ ترها نباشی>>. او توضیح بیشتری در این باره نمی دهد و جزء کسانی است که نمی داند لقب ملا از کجا آمده. او می گوید: <<نمی دانم. سنم نمی رسد. از وقتی که یادم هست، لقبش همین بوده. باید سراغ بازاری های قدیمی بروی>>. بازاری های باسابقه یا حوصله جواب دادن ندارند یا اینکه خودشان را به ندانستن می زنند. در مقابل درِ یکی از مغازه های طلافروشی وقتی از صاحب مغازه در این باره سؤال می کنم، یکی از مردانی که مشغول گفت وگو با اوست، لبخندی می زند و می پرسد: <<چه اهمیتی دارد که چرا این لقب را گرفته؟>> می گویم همین طوری، از سر کنجکاوی. می گوید: <<کنجکاوی زیاد خوب نیست>>. به نظر می رسد که چیزهایی می داند و بعد از آنکه چند دقیقه ای مثل طعمه ای بین سؤالات و جواب ها و خنده هایش دست وپا می زنم، روایتی از لقب مظلومین می دهد که بسیار عجیب است.

او می گوید: سال ها قبل او اینجا دلالی و صرافی می کرد. 10 سالی بود که کاسبی می کرد و همه می دانستند که هم زرنگ است، هم خوب بو می کشد؛ اما آن سال ها اتفاقی افتاد که دیگر بوکشیدن ساده نبود و شبیه معجزه بود. یادم هست که آخر تابستان بود که چند معامله بزرگ کرد. معامله های بزرگ چیز عجیبی نیست؛ اما ما که همسایه اش بودیم، تعجب می کردیم. حتی شنیدیم که طلا و سکه هم خریده>>. میان حرفش می پرسم <<کجایش عجیب بود؟>> می گوید: <<خب ما یاد گرفته بودیم که او معمولا اشتباه نمی کند و برای همین حواسمان بود که پشت سرش راه برویم. اگر کسی جلو می افتاد، ممکن بود زمین بخورد؛ اما اگر پشت سرش راه می رفتی، ضرر نمی کردی. برای همین همیشه حواسمان به او بود و انصافا خودش هم همیشه راهنمای خوبی بود و حق پدری به گردن خیلی ها دارد. الان در همین سبزه میدان خیلی ها کار و کاسبی شان را مدیون کمک های او در سال های قدیم هستند>>. حرفش را قطع می کنم و می گویم داشتی درباره تابستان حرف می زدی. چه سالی بود؟ می گوید: <<سال80. ما هنوز برایمان سؤال بود که علت این خریدهایش چیست که فردا یا پس فردای آن، از ظهر گذشته بود و در مغازه مان نشسته بودیم که دیدیم تلویزیون یک برج خیلی بزرگ را نشان می دهد که دود از پنجره هایش بلند شده. صدا را زیاد کردیم که ببینیم کجا آتش گرفته که یک هواپیما آمد و خورد وسط برج. همه شوکه شده بودیم. به آمریکا حمله شده بود. حتما می دانی دیگر؟ 11 سپتامبر را شنیده ای حتما؟>> با تکان دادن سر تأیید می کنم. ادامه می دهد <<بازار جهان تکان خورد. اینجا هم. چند نفر پس افتادند. یک نفر اما بُرده بود. خوب هم بُرده بود. حتما می دانی چه کسی را می گویم.

دوستانش به شوخی می گفتند لعنتی، تو خود مُلاعمر هستی که دستور حمله را داده ای و حالا داری کاسبی اش را می کنی. از آن روز لقب ملا را روی او گذاشتند. الان شما می نویسید سلطان؛ اما او ملا بود. ملاعمر تهران>>. و قاه قاه می خندد. می گویم <<یعنی او قبلا از حملات 11 سپتامبر خبر داشت؟!>> می گوید: <<نمی دانم. چرا از خودش نمی پرسی؟ شاید بن لادن هم بداند>>. و دوباره قاه قاه می خندد.

ادامه سؤالاتم هم با همین شوخی ها همراه است. نمی توانم بفهمم که چقدر از روایتش درباره معاملات مظلومین پیش از 11 سپتامبر حقیقت دارد؛ اما روایت او بیشتر از حدی که بتواند ساخته ذهن مغازه داری برای شوخی کردن باشد، واقعی به نظر می رسد. اینکه معاملات مظلومین در آن سال ها اتفاق افتاده یا او از قدرت پیشگویی برخوردار بوده یا از رانت اطلاعاتی خاصی بهره می برده، نیز هنوز در این جای تاریخ که ما ایستاده ایم، سنجیدنی نیست. با این حال این حقیقت که مظلومین بارها و بارها در طول این سال ها به کمک اطلاعات دست اولش از حلقه های تصمیم گیری، جلسات تصمیم سازی اقتصادی و پیش نویس بخش نامه های هنوز ابلاغ نشده، از بازیگران دیگر بازار چند قدم جلوتر بوده، انکار ناپذیر است.
روابطی که به قول نماینده دادستان در دادگاه اول مظلومین، به او کمک می کرده تا برای کسب سود بیشتر آن طور که دوست دارد، مهره هایش را در بازار حرکت دهد و از آب گل آلود ماهی بگیرد.

اینکه آیا مظلومین در مقابل اطلاعاتی که دریافت می کرده، کمک های محدودی به آنها انجام می داده (مانند آنچه نماینده دادستان از همکاری های مظلومین با یکی از مدیران ارشد بانک مرکزی پس از بازنشستگی اش مثال زد) یا شرکای بزرگ تری داشته که از او به عنوان ابزاری در بازار استفاده می کرده اند نیز امروز قابل پیگیری نیست؛ اما ملاعمر بازار تهران را نباید فراموش کرد. پرونده او احتمالا تا آن زمان که بتوان اطلاعات بیشتری درباره روابط عیان و پنهانش به دست آورد، باز خواهد ماند.

برچسب: نویسنده: مبین حسینیان تاريخ: سه شنبه 27 شهريور 1397 ساعت: 19:59

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه