دولت برای پرسپولیس وارد مذاکره شد اما برای دریانوردها نه

مجموعه:اخباراجتماعی

کشتی سانچی دیروز در آب و آتش غرق شد و ایران این بار برای ۳۲ دریانورد آن به سوگ نشست.به همین خاطر پای حرف های<<ناصر ندیمی>>؛ شاعر و دریانورد نشستیم تا برایمان از مصائب دریانوردان ایرانی بگوید.

مجله مهر:هفته پیش بود که کشتی نفتکش سانچی با ۳۲ دریانورد ایرانی طی یک سانحه و برخورد با یک کشتی چینی شروع به سوختن کرد و حالا خانواده های آنها آدم های چشم نگرانی بودند که باید از آن سوی آبها برای باخبر شدن از جان عزیزانشان دست به دعا می شدند و خودشان را به آب و آتش می زدند تا ببینند مسئولان ذی ربط و رسانه ها برای نجات جگر گوشه هایشان چه می کنند؛ اما تا سه روز نه خبری از رسانه ها بود و نه ردی از تکاپوی اهل سیاست تا جایی که بعد از چند روز نه رایزنی های کرده و نکرده اهل سیاست راه به جایی برد و نه اطفا بی رمق و بی ثمر کشتی در آب های چین تا دست کم، پیکرهای سوخته ۳۰دریانورد ایرانی به خانه بازگردد. <<ناصر ندیمی>> را شاید بیشتر به خاطر شعرها و کسوت شاعری اش بشناسید. کسی که شغل اصلی اش دریانوردی است، حتی تجربه سفر با سانچی را هم در تجربه های کاری اش داشته. او می گوید مثل باقی همقطارانش ماموریت به ماموریت بین ۴ تا ۶ ماه دل به دریا می زنند و همه دوری ها و خطرات را به جان می خرند. در یک مصاحبه با او درباره زندگی دریانوردان و دریانوردی حرف زدیم. گفتگویی که درست ساعتی قبل از غرق شدن کشتی سانچی انجام شد و ناصرندیمی با همه احتمالات کم، همچنان امیدوار به برگشتن رفقایش به خانه بود.

به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را

حتما که گپ و گفتمان با ناصر ندیمی را از حال و احوالاتش بعد از اتفاقات اخیر شروع میکنیم، حادثه ای که خودش می گوید او را حسابی به هم ریخته چه برسد به خانوادههایی که چند روز است فقط چشم انتظاری می کشند. چیزی که همه افراد داخل سانچی را برای ناصر ندیمی عزیزتر می کند این است که همه کسانی که در آن نفتکش حاضر بودند یا از رفقایش بودند یا از همکلاسی هایش در دریا. <<زندگی در دریا شرایط سخت و خاص خودش را دارد. اینکه می گویند "به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را" پر بیراه نیست. شما از زمانی که به کشتی وارد می شوید عملا با خانواده، دنیای بیرون و آدم قطع رابطه می کنید. وسایل ارتباطی و حتی دسترسی شما به ساحل هم بسیار محدود می شود و همه این ها شرایط را برای آدم بسیار بغرنج می کند.>>

انتظار برای ساحل تا فقط بگویید<<من زنده ام>>

اینجا آدمها بعد از مرگشان اسطوره می شوند و حواس ها را به سمت خودشان پرت می کنند تا از خودشان و سختی کارشان باخبر شویم؛ حالا می خواهد آتش نشان های پلاسکو و معدنچی های معدن یورت باشند یا دریانوردان کشتی سانچی! از ناصر ندیمی می خواهیم برایمان از سختی ها و تلخیهای دل به دریا زدن بگوید از دشواری شغلی که به قول خودش هر آدم عادی ای نمی تواند به سراغش رود. <<بارها برای خانواده های ما اتفاقات سخت و تلخی افتاده که ما به خاطر دوری مسافت و عدم دسترسی، حال و روز به شدت بدی را سپری کردیم. چیزی که این زندگی را برای هر کسی سخت می کند دور از شدن از دنیای بیرون است. شما دقیقا در این مدت مثل زندانی ای می مانید که همه امکاناتش را از او گرفته باشند؛ تا زمانی که حداقل به محدوده یک کشور رسیده باشید و فقط بتوانید با یک تماس تلفنی با خانواده تان صحبت کنید و بگویید که زنده هستید.>>

چهار تا شش ماه زندگی روی آب

ویژگی خاص شغل دریانوردی دوری ها و سفرهای طولانی مدت آنهاست. موضوعی که وقتی درباره آن از ناصر ندیمی می پرسیم این پاسخ را از او می شنویم. <<در کشتی های نفت کش حداقل تایم برای برگشت چهار ماه است؛ ولی برای بچه های کشتیرانی به ۶ماه هم تبدیل می شود. این چهارماه و ۶ماه هم به این شکل است که شما وقتی به کشوری می رسید باید بدانید که ایا این کشور اجازه پیاده شدن دریانورد ایرانی را می دهد یا نه. مثلا ممکن است این چهار ماه شما در آب های انگلستان یا سنگاپور تمام شود؛ ولی خب کشور انگلستان به شما اجازه پیاده شدن در خاکش را نمی دهد شما مجبورید که همچنان روی کشتی باشد.>>

موقع طوفان در کشتی خودمان را بسته بودیم

لابه لای حرف هایش می گوید. دریانوردها به شدت تودار و مقاوم اند. آدم های خاصی اند چون هر کسی دریا را انتخاب نمی کند و یا اولین سفر را که رفت که دیگر آن را ادامه نمی دهد؛ چون شرایطی در دریا اتفاق می افتد که شما فقط ممکن است آن را در فیلم های سینمایی دیده باشید. <<مثلا شما وقتی بخواهید از آفریقای جنوبی گذر کنید. آنجا طوفان های وحشتناکی اتفاق می افتد که طی این چند روز فقط دعا می کنید یا زودتر تمام شود یا غرق شوید ولی دیگر در آن شرایط نباشید. ما یک بار سه روز در طوفان گیر کردیم. در این سه روز نه کسی می توانست آشپزی کند و غذا داشته باشد و نه کسی می توانست خودش را نگه دارد تا جایی که ما چند نفر که در پل فرماندهی بودیم خودمان را بسته بودیم که تصادف نکنیم. حتی سه خانم در کشتی بودند که ما فکر می کردیم این ها تا مقصد زنده نخواهند ماند. به خاطر می آورم یک بار حدود ۴۰۰مایل تا ساحل آفریقا فاصله داشتیم، یکی از بچه های ما دچار عفونت شده بود و یک هفته زمان می برد تا ما به نزدیکترین کشور برسیم. در آن لحظه ما نمی دانستیم باید چه کار کرد نه می توانستیم او را به جایی بفرستیم و نه هلی کوپتر می توانست به سراغ ما بیاید برای همین مجبور شدیم با افسر پزشکی که در کشتی هست دست به جراحی شویم تا فقط همکارمان نمیرد.>>

فکر می کنند فقط دور دنیا می گردیم و پول خوب می گیریم

صحبت از سختی های دریانوردی که به میان می آید ما هم مثل همه پای حقوق و دستمزدها را وسط می کشیم که او در این باره می گوید: <<کسانی که بیرون نشستند وقتی ما را نگاه می کنند با خودشان می گویند که دریانوردها، کشور به کشور دنیا را گشت می زنند و پول خوبی هم می گیرند؛ پس دیگر چه غمی دارند!؟ ولی هیچ کس خبر ندارد که دریانورد ایرانی چه سختی ها و فشارهایی را تحمل می کنند. این حقوق و دستمزد در برابر فشارهایی که با آن مواجه اند هیچ به حساب می آید. این در حالی است که باز هم دریانوردهای ایرانی به نسبت جامعه دریانوردی جهان دستمزد کمتری می گیرند. به این شکل که اگر یک افسر ایرانی ۱۵۰۰دلار روی کشتی حقوق می گرفت یک دریانورد بیسواد خارجی روی همان کشتی ما می آمد ۴۵۰۰دلار می گرفت. یعنی دریانوردان ایرانی شاید نسبت به کسانی که در خشکی اند وضعیت در آمدی بهتری داشته باشند؛ اما به نسبت سختی های کار و نرخ جهانی دستمزد به شدت پایینی را دریافت می کنند>>.

کشورهایی که به کشتی ایرانی اجازه ورود نمی دهند

وقتی صحبت از اجازه پیاده شدن کشورهای مختلف به کشتیران های ایرانی و سرگردانی شان می رسد از آقای دریانورد می خواهیم در این باره بیشتر برایمان توضیح دهد. <<بچه های ما با به خاطر مسائل سیاسی ای که در کشور وجود دارد نمی توانند با ملیت خودشان در یک سری از کشورها پیاده شوند این موضوع به ویژه در یک دوره هشت ساله به شدت پر رنگ شد؛ طوری که تقریبا زمانی همه کشورهایی که ما به آن وارد می شدیم به ما می گفتند که کشتی ایران نمی تواند وارد این کشور شود. همین هم باعث می شد که ماموریت بچه ها بیشتر از مدت زمان چیزی که باید، باشد.>>

جای پرچم ایران پرچم پاناما را روی کشتی هایمان می زنیم

ناصر ندیمی میگوید قبلا با پرچم ایران سفر می کردند و به کشورهای مختلف می رفتند. حتی به این افتخار می کردند که پرچم کشور خودمان بالای دودکش کشتی هست. اما در حال حاضر چند سالی است که به جای پرچم ایران باید با پرچم قبرس، مالتا یا کشورهای آفریقایی دیگر سفر کنیم. موضوعی که اتفاقا در مورد کشتی سانچی حسابی دردسر ساز شده. <<الان کشتی های ما با پرچم پاناما سفر می کنند. یکی از مشکلاتی که ما درباره کشتی سانچی با آن رو به رو هستیم این است که پرچم این کشتی برای پاناماست. درست است که ما صاحبش هستیم؛ ولی چون به خاطر تحریم و مسائل سیاسی نمی توانیم به کشورهای دیگر برویم مجبوریم که پرچم مان را عوض کنیم برای همین حتی الانVDRرا که همان جعبه سیاه کشتی محسوب می شود به پاناما تحویل می دهند و ما باید دوباره رایزنی کنیم وآن را از کشور پاناما پس بگیریم.>>

دلخوری برای سکوت سه روزه رسانه ها

دوباره سراغ بحث داغ این روزها می رویم یعنی کشتی سانچی! چیزی که به محض پیش کشیدن حرفش سر درد دل ناصر ندیمی را باز می کند و برایمان بابت دلخوری اش از رسانه ها و مسئولان حرف می زند. <<تا دو سه روز اول هیچ پوشش خبری ای نشد. انگار که هیج اتفاقی نیفتاده است. ما از این ناراحت بودیم که مثلا در فاجعه ای مثل پلاسکو یا زلزله کرمانشاه همه در کنار هم بودیم اما در این اتفاق سه روز گذشته بود از گرفتار شدن ۳۰ جوان متخصص اما خبری نبود. بحث ما بحث آدم هایی بود که پایین ترین سمت آن شش ماه دوره تخصصی می بیند تا گواهینامه بگیرد و بتواند وارد کشتی شود. اما تا سه روز اول نه تلویزیون اشاره ای می کرد ونه باقی رسانه ها آن را پیگیری می کردند شاید اگر خود ما و دوستان مان این موضوع را اعلام نمی کردیم باز هم هیچ کس چیزی نمی گفت>>.

دولت برای پرسپولیس وارد مذاکره شد اما برای دریانوردها نه!

اما ناراحتی خانواده دریانوردها فقط به رسانه ها ختم نمی شود تا جایی که ناصر ندیمی بین حرف هایش از کم کاری و بی توجهی اهالی سیاست هم گله دارد و سوال های زیادی بین حرف هایش موج می زند. پرسش درباره همه کارهایی که می شد طی یک هفته انجام بدهیم و ندادیم. <<چرا رئیس جمهور ما که برای برطرف کردن جریمه و خلاف بازیکن پرسپولیس با ترکیه وارد مذاکره می شود باید بعد از سه روز تازه ارتش و نیروی دریایی را بخواهد؟ چرا هنوز بعد از یک هفته هنوز تکاورهای کشورما نتوانستند وارد کشتی بشوند؟ چرا کسی از این حرف نمی زند که چین در صدور ویزای ما کارشکنی کرده است؟ بچه های ما دو روز پیش به شانگهای رسیدند ولی چین به آنها هلی کوپتر نداده که به کشتی ورود کنند؟ اگر این آدم ها هفته گذشته می رفتند شاید تعدادی زیادی از این آدمها زنده می ماندند.>>

سهم بزرگ دولت چین در از دست دادن دریانوردان ایرانی

بخش پررنگ حرف هایمان سهم کارشکنی های دولت چین می شود. کشوری که طی این مدت در مانع شدن کمک به اهالی کشتی سانچی چیزی کم نگذاشت از صدور دیر موقع ویزای تکاوران ایرانی گرفته تا ندادن اجازه برای اطفای کشتی و نزدیک شدن به آن. <<چین به بچه های ما اجازه استفاده از هلی کوپتر نداد. می گویند حرارت کشتی زیاد است ولی این در حالی است که چین چهار پنج نفر را فرستاده تا دستگاهVDRرا از همان کشتی سانچی بردارند. این دو پیکری هم که پیدا کردند در مسیری بوده است که این ها به پل فرماندهی رفتند و دستگاه را برداشتند. در ثانی کشتی های ژاپنی قبول کرده بودند که روی کشتی فوم بریزند تا کشتی خنک بماند که نفرات بتوانند در بخش های ساختمانی ورود بکنند که باز هم این بار دولت چین اجازه نداد. چون اطفا باید با فوم باشد ولی متاسفانه جایی از آن حرفی زده نمی شود. این دو شناوری هم که می بینیم و در همه رسانه ها و مطبوعات از آن حرف می زنند و فکر می کنند که مشغول اطفا حریق است؛ صرفا به خاطر خنک داشتن بدنه کشتی است که تانک ها دفرمه نشود و سوختی که داخل کشتی است در آب های دریا نریزد.>>

چه چیزی بهتصادف سانچی منجر شد؟

اما شاید سوال خیلی از ما این باشد که چه چیز و چه طوری باعث این تصادف و برخورد مهیب در آب های کشور چین شد. سوالی که آقای ندیمی معتقد است. جواب اصلی آن بعد از بررسی جعبه سیاه کشتی سانچی مشخص می شود اما با این حال طبق آخرین مکالمات حدس و گمان هایی زده می شود که کسی هنوز از صحت و سقم آن باخبر نیست. <<کشتی سیستم محرکه خودش را از دست داده حالا اینکه چین انقدر این موضوع را مخفی نگه داشته است شاید به این موضوع بر می گردد که خود این کشتی ساخت چین است و این کشور شاید نمی خواهد مقصر شناخته شود. یک چیز عجیب دیگری هم که وجود دارد این است که کشتی مقابل که حدود ۲۰ نفر در آن بودند به سرعت نجات داده شدند و با این وجود به هیچ کدام از آنها حتی اجازه مصاحبه نمی دهند.>>

برچسب: نویسنده: مبین حسینیان تاريخ: پنجشنبه 28 دی 1396 ساعت: 5:23

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

دولت برای پرسپولیس وارد مذاکره شد اما برای دریانوردها نه

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه